مهران رجایی

صدای آشنا


فتاده در میان خاروخس
به دشت بیکران غم
چو سنگ تیره‌ای اگر منم،
ز باغ آسمان و اوج شب مگو به من
که من
            شهاب دیشبم،
ز شعله‌های عشق تو
گرفته آتش و
                به تیرگی نشسسته این تنم.


نگه مکن چنین!
فزون بر آن خطی
که ترک تو به چهره‌ام نشاند،
ز هر تنی که از کنار من گذشت
نشان دیگری بر این کتیبه ماند.


ز سختی دلم مگو
                      که دل
_سبوی خشک و کهنه _ را
پس از تو سال‌هاست
ز هر دری، به هر کجا
                   که لحظه‌ای بر آن نشسته‌ام
تهی به خانه برده‌ام.

به گوش تو
اگر چه واژه‌ها به رنگ دیگرند
اگر چه حرف من غریب و نارساست،
امید من شکفته می‌شود
                      چو گویی‌ام:
«صدای تو
             ولی
                  صدای آشناست!»



مارس ۱۹۹۷
از کتاب «از پس‌کوچه‌ی غربت»